 |
| Foto: RVD |
Posts tonen met het label Inhuldigingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Inhuldigingen. Alle posts tonen
woensdag 6 september 2023
6 september 1948: Inhuldiging Koningin Juliana
Op 6 september 1948, vandaag 75 jaar geleden, werd Koningin Juliana ingehuldigd in de Nieuwe Kerk in Amsterdam.
6 september 1898: Inhuldiging Koningin Wilhelmina
Eigenlijk werd Wilhelmina al zo’n tien jaar voor haar inhuldiging – op 23 november 1890, toen haar vader overleed – Koningin. Prinses Wilhelmina was toen echter nog maar 10 jaar oud, dus regeerde haar moeder als regentes tot Wilhelmina de leeftijd van 18 jaar zou hebben bereikt. Koningin Emma legde officieel de eed af als regentes in de vergaderzaal van de Tweede Kamer. Zo'n acht jaar later, op 6 september 1898, vandaag 125 jaar geleden, werd Koningin Wilhelmina ingehuldigd.
donderdag 30 april 2020
30 april 1980: Inhuldiging Koningin Beatrix
Het is vandaag precies 40 jaar geleden dat Koningin Beatrix ingehuldigd werd.
dinsdag 17 januari 2017
Traditie: Pergola van visnetten bij inhuldiging
Hoewel de versiering aan de pergola's bij iedere inhuldiging anders is, ontbreken de visnetten nooit. Al sinds de inhuldiging van Koningin Wilhelmina worden de netten aan de pergola bevestigd.
maandag 21 september 2015
21 september 1815: Inhuldiging Koning Willem I in Brussel
Tweehonderd jaar geleden werd Koning Willem I in Brussel ingehuldigd, nadat besloten was de Noordelijke en Zuidelijke Nederlanden tot één Koninkrijk samen te voegen. Dit zou echter niet lang duren. Ruim twintig jaar later vond de Belgische afscheiding plaats. 
dinsdag 30 april 2013
INHULDIGING KONING WILLEM-ALEXANDER
"Lieve moeder ".."Dank u voor de vele mooie jaren waarin wij u als onze Koningin mochten hebben!"
Vanmiddag is Koning Willem-Alexander ingehuldigd in de Nieuwe Kerk tijdens de Verenigde Vergadering van de Staten-Generaal. Alles verliep geheel volgens traditie; veel verschillen met voorgaande inhuldigingen waren er dus niet. De ceremonie werd muzikaal omlijst door het Nederlands Blazers Ensemble, het Nederlands Kamerkoor en Amsterdam Sinfonietta muziekstukken.
Omdat er nogal wat gasten aanwezig moesten zijn in de kerk werd de toegang al vroeg verleend. Uren voor aanvang van de ceremonie moest men zich melden; dat gold met name voor de 500 burgers die – voornamelijk via bedelbrieven en/of aandacht zoeken via de media – een uitnodiging van de Staten Generaal ontvangen hadden. Uiteraard zijn ze van te voren flink gescreend, en mochten ze niet in de buurt van de Koninklijke gasten, ministers, Kamerleden en andere hoogwaardigheidsbekleders zitten. Tegen half twee arriveerden ook de buitenlandse Koninklijke gasten bij de ingang van de kerk (aan de Nieuwezijds Voorburgwal) Onder hen Prins Filip en Prinses Mathilde van België, Kroonprins Salman bin Hamad al Khalifa van Bahrein, Kroonprins Billah en Prinses Sarah van Brunei
, Kroonprins Frederik en Kroonprinses Mary van Denemarken, Kroonprins Naruhito en Kroonprinses Masako van Japan, Prins El Hassan bin Talal en Prinses Sarvath El Hassan van Jordanië, Erfprins Alois en Erfprinses Sophie van Liechtenstein, Erfgroothertog Guillaume en Erfgroothertogin Stéphanie van Luxemburg, Prinses Lalla Salma van Marokko, Prins Albert II van Monaco, Kroonprins Haakon en Kroonprinses Mette-Marit van Noorwegen, Haitham bin Tareq al Said (Oman), Sheikha Moza bint Nasser al Misned (Qatar), De Prins en Prinses van Asturias (Spanje), Kroonprins Maha Vajiralongkorn en Prinses Maha Chakri Sirindhorn (Thailand), De Prins van Wales en de Hertogin van Cornwall (Verenigd Koninkrijk), Sheikh Hamed bin Zayed al Nahyan (Verenigde Arabische Emiraten) en Kroonprinses Victoria en Prins Daniel van Zweden. Van deze gasten was het voor Prins Charles maar liefst de tweede keer dat hij een Nederlandse inhuldiging bijwoonde, maar dit keer in het gezelschap van zijn vrouw Camilla. Prins Albert van Monaco is een uitzondering op de gastenlijst, omdat het eigenlijk gebruikelijk is géén staatshoofden af te vaardigen maar de kroonprins of kroonprinses.
Foto's: © PPE/DDP/Guido Ohlenbostel, www.ppe-agency.com
Terwijl de Koninklijke gasten de kerk binnendruppelden – en daar van top tot teen bekeken werden door de duizenden gasten- verliep het aan de Damzijde van de kerk niet helemaal volgens planning. Enkele ministers waren vertraagd waardoor minister-president Rutte met z’n ‘club’ de kerk niet in complete vorm kon betreden. Na bijna tien minuten onder het baldakijn gewacht te hebben, sloot de rest zich aan en kon Voorzitter De Graaf van de Eerste Kamer de Verenigde Vergadering openen. Op dat moment arriveerden via de ingang aan de Nieuwezijds Voorburgwal ook de leden van de Koninklijke familie: De Prinses van Oranje, Prinses Alexia en Prinses Ariane liepen voorop in blauwe jurkjes – van NATAN. De jurkjes leken op het eerste gezicht identiek, maar zijn dat niet. De stof is hetzelfde, maar de vorm verschilt per jurkje. Zo had Alexia een strik, Ariane een kraagje en de jurk van Amalia heeft – in tegenstelling tot die van haar zusjes – geen plooien. Samen met hun moeder zijn de prinsesjes een tijd geleden op bezoek gegaan bij couturier Edouard Vermeulen in Brussel. Omdat Amalia "Dat trek ik écht niet aan" riep, stelde Vermeulen voor ieder prinsesje haar eigen jurk te ontwerpen op papier.
De prinsesjes werden gevolgd door Prinses Beatrix (ook in het blauw) en Prinses Mabel - die naar verluidt met de grote strik op haar arm verwees naar haar huwelijksjurk. Aan de kant van de bijzondere mouw had natuurlijk Prins Friso moeten lopen..Op deze manier was hij er toch nog een beetje bij. Achter hen liepen; Prins Constantijn en Prinses Laurentien, Prinses Margriet en prof. mr. Pieter van Vollenhoven, Prins Carlos en Prinses Annemarie, Prinses Margarita en de heer Tjalling ten Cate, Prinses Irene en Prins Jaime, Prinses Carolina en de heer Albert Brenninkmeijer, Prins Maurits en Prinses Marilène, Prins Bernhard en Prinses Annette, Prins Pieter Christiaan en Prinses Anita, Prins Floris en Prinses Aimée (die de zwangerschapsjurk van Prinses Máxima geleend heeft) Prinses Christina en haar kinderen Bernardo, Nicolás en Juliana Guillermo.
Uit het paleis aan de Damzijde kwam langzamerhand de stoet tevoorschijn. De herauten der wapenen en de koningen der wapenen voorop. Voor Oud-Commandant der Strijdkrachten Van Uhm en astronaut André Kuipers was de rol van ‘koning der wapenen’ weggelegd. Anky van Grunsven, Robbert Dijkgraaf en Renée Jones-Bos waren heraut.
Zodra de Koning en de Koningin – na onder andere de vaandeldragers - een stap buiten het paleis zetten werd er op hetzelfde moment op het Defensieterrein van de marine aan het IJ een saluutschot gelost. Dat gebeurde vervolgens iedere 5 seconden tot de Koning de kerk betrad. Behalve de Koningsmantel – die dit keer door de mogelijk betere bewaarmethode niet gerestaureerd heeft moeten worden – droeg de koning op het Ordelint het Ridder Grootkruis in de Militaire Willemsorde, en verder nog een aantal onderscheidingen; het Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw, Ridder in de Huisorde van de Gouden Leeuw van Nassau, Inhuldigingsmedaille uit 1980, Huwelijksmedaille uit 2002, Ridder in de Johanniter Orde van Nederland, Elfstedenkruis en Ridder in de Orde van de Eikenkroon van Luxemburg. Aan de mantel is dit keer dus weinig gesleuteld, wel vertelde de Koning – toen nog prins – tijdens het tv-interview:” Er moest wat aan gebeuren in de vorm van, er zitten leeuwen op van zilverdraad, die waren helemaal donker geworden, die moesten een beetje opgepoetst worden, maar het is gewoon de oude mantel die weer uit de doos gehaald is en hij is een beetje bijgepoetst en opgelapt en is weer helemaal klaar." Koningin Máxima viel ook zeker niet in het niet naast haar man. Net als haar dochters en schoonmoeder droeg ze een blauwe jurk, met een 'eigen mantel' eroverheen. De jurk is ontworpen door de Nederlandse modeontwerper Jan Taminau. Met de mooie grote Mellerio saffieren tiara leek het net of de Koningin gekroond rondliep.
Foto's: © PPE/Nieboer, www.ppe-agency.com
“De Koning” klonk het door de kerk. Iedereen ging staan voor de komst van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima. Enigszins zenuwachtig schreed het paar langzaam richting het troonpodium. Daar keken de prinsesjes met open mond hoe hun vader met de zware mantel het podium beklom en gezamenlijk met iedereen het Wilhelmus zong. Het volkslied lijkt ook voor de prinsesjes geen moeilijke opgave meer te zijn. Door het vele oefenen konden ze de twee coupletten helemaal meezingen.
De Koning en Koningin namen vervolgens plaats op de oude stoelen van Wilhelmina, die speciaal voor de gelegenheid opnieuw bekleed waren met de gouden leeuwen die we kennen van de stoelen die Beatrix en Claus in 1980 gebruikten. "Leden van de Staten-Generaal! Vandaag ben ik naar uw vergadering gekomen om als koning te worden beëdigd en ingehuldigd." begon de kersverse Koning luid en duidelijk. “Als gekozen volksvertegenwoordigers bent u daartoe hier, in de hoofdstad, bijeen. Dit symboliseert onze constitutionele verhoudingen. In de loop van twee eeuwen is het Nederlandse Koningschap onlosmakelijk verbonden geraakt met de parlementaire democratie. Deze inhuldiging en de eed die ik straks afleg, bevestigen dat verbond, dat is verankerd in het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet. Democratie is gestoeld op wederkerig vertrouwen. Vertrouwen van burgers in hun overheid. Een overheid die zich aan het recht gebonden weet en perspectieven biedt. Maar ook vertrouwen van de overheid in haar burgers. Burgers die zich medeverantwoordelijk weten voor het algemeen belang en opkomen voor elkaar. Alle publieke ambtsdragers, of ze nu gekozen zijn, benoemd of aangewezen, hebben aan dat vertrouwen hun bijdrage te leveren. Zó wordt de democratie onderhouden. "In het winnen van wederkerig vertrouwen ligt een voortdurende opgave, in het klein en in het groot." Dat zei mijn moeder in haar laatste kersttoespraak als Koningin. Drieëndertig jaar lang heeft zij vertrouwen gegeven en het haar gegeven vertrouwen niet beschaamd. Dat is de basis van haar gezag. Zij stond voor de waarden die in de Grondwet zijn verankerd en waaraan zij zich op 30 april 1980 plechtig had verbonden. Zij gaf daaraan uiting als zij dat nodig vond. Want het feit dat de Koning geen politieke verantwoordelijkheid heeft, betekent niet dat hij geen eigen verantwoordelijkheid draagt. Anders zou de eed, die ook ik zo dadelijk in deze Verenigde Vergadering zal afleggen, betekenisloos zijn. “
Toen richtte hij (net als zijn voorgangers) tot zijn moeder: “Lieve Moeder, U was Koningin in het volle bewustzijn van de verantwoordelijkheden die daarmee verbonden zijn. De plichten van uw ambt was u volkomen toegewijd. Maar u was ook dochter, echtgenote, hoofd van de familie en moeder. Aan elk van die verantwoordelijkheden wilde u eveneens ten volle recht doen. Dat leidde soms tot innerlijke spanningen. Maar u wist uw vele plichten bijeen te brengen in een bezield verband. Op u werd nooit vergeefs een beroep gedaan. Ook in dagen van persoonlijke droefheid was u op de meest liefdevolle wijze een betrouwbare steun voor ons allemaal. Geholpen door mijn vader heeft u als Koningin uw eigen stijl ontwikkeld. Vluchtige populariteit was niet het kompas waarop u reisde. U hield een stabiele en zuivere koers aan omdat u wist in een lange traditie te staan. Rustig te midden van de woelige baren. Ik treed in uw voetsporen. Van mijn ambt heb ik een helder beeld. 'Wat de toekomst brengen moge', weet geen mens. Maar waarheen het pad ook leidt en hoe ver het ook voert, uw wijsheid en uw warmte draag ik met mij mee. Ik weet dat ik de gevoelens van velen in Nederland en de Caraïbische delen van ons Koninkrijk vertolk als ik zeg: dank u voor de vele mooie jaren waarin wij u als onze Koningin mochten hebben! “ Na deze woorden volgde een luid applaus voor de afgetreden Koningin. Weer moest ze tegen haar tranen vechten, maar vond gelukkig afleiding door met haar kleindochters te praten.
De Koning vervolgde: “Iedere Koning geeft een eigen invulling aan het ambt. Hij is een andere persoon, in een andere tijd. Het Koningschap is niet statisch. Binnen onze staatsrechtelijke regels heeft het zich steeds kunnen aanpassen aan veranderende omstandigheden. Die ruimte hebben ministers en Staten-Generaal de Koning ook geboden. Tegelijkertijd is het Koningschap een symbool van continuïteit en gezamenlijkheid. Het is een directe verbinding met ons staatkundig verleden, het tapijt van onze geschiedenis waaraan ook wij vandaag gemeenschappelijk verder weven. In de geschiedenis vinden we de verankering van de waarden die we delen. Eén van die waarden betreft de
dienende rol van de Koning. De Koning bekleedt zijn ambt ten dienste van de gemeenschap. Dat diepgewortelde besef werd al in 1581 door de Staten-Generaal vastgelegd in het Plakkaat van Verlatinghe, de geboorteacte van wat later Nederland is geworden.
Ik treed aan in een periode dat velen in het Koninkrijk zich kwetsbaar en onzeker voelen. Kwetsbaar in hun werk of in hun gezondheid. Onzeker over hun inkomen of over hun leefomgeving. Dat kinderen het beter krijgen dan hun ouders, lijkt minder vanzelfsprekend dan vroeger.
Ieder voor zich lijken we weinig greep te hebben op ontwikkelingen die ons leven beïnvloeden. Onze kracht ligt dan ook niet in afzondering, maar in samenwerking. Als familie. Als vrienden. Als bewoners van een straat of buurt. Als burgers van ons Koninkrijk. En als bewoners van deze aarde, die zich geconfronteerd zien met tal van opgaven die alleen in internationaal verband zijn op te lossen.
Eenheid èn verscheidenheid. Eigenheid èn aanpassingsvermogen. Besef van de waarde van tradities èn nieuwsgierigheid naar wat de toekomst brengt. Die kenmerken hebben ons in de loop van onze geschiedenis gemaakt tot wie we zijn.
De drang om grenzen te verkennen en liefst te verleggen, heeft ons vèr gebracht. Vijf bijzondere landgenoten staan daarvoor symbool. Zij vervullen hier, vandaag, een traditionele rol, maar zijn tegelijkertijd een levend bewijs van waartoe wij in staat zijn.
Achter hen staan honderdduizenden anderen die zich op hun eigen manier onderscheiden. Ook hun inzet is onmisbaar. De hoop van ons land schuilt in het samenspel van al die mensen, met hun talenten, klein en groot. Vindingrijkheid, ijver en openheid zijn al eeuwenlang onze kracht. Daarmee hebben wij de wereld veel te bieden.
Als Koning wil ik mensen aanmoedigen om actief gebruik te maken van de mogelijkheden die ze hebben. Hoe groot de verscheidenheid ook is, hoe verschillend onze overtuigingen en dromen ook mogen zijn, waar onze wieg ook stond, in het Koninkrijk der Nederlanden mag iedereen zijn stem laten horen en op voet van gelijkwaardigheid méébouwen.
Met trots zal ik het Koninkrijk vertegenwoordigen en helpen nieuwe kansen te ontdekken. Ik wil verbindingen leggen, verbanden signaleren en uitdragen wat ons, Nederlanders, verenigt, ook in tijden van grote vreugde en bij diep verdriet. Zo kan ik als Koning het wederkerig vertrouwen tussen burgers en hun overheid verstevigen, de democratie onderhouden en het algemeen belang dienen.
Ik aanvaard dit ambt met dankbaarheid. Dankbaar voor de opvoeding die mijn ouders mij hebben gegeven en voor de ruimte die ik heb gekregen om me op dit ambt voor te bereiden. Velen hebben mij met raad en daad geholpen; hun allen zeg ik dank.
Achtereenvolgende kabinetten, daarbij gesteund door de Staten-Generaal, hebben mij de mogelijkheid gegeven een eigen rol te spelen op verschillende werkterreinen. Daardoor heb ik veel kunnen doen in en voor Nederland. Dat werk heeft me bewust gemaakt van wat ik in mijn positie kan betekenen. Het heeft me ook de kans gegeven een grondig inzicht te verwerven in onderwerpen die fundamenteel zijn voor ons land, zoals een verantwoorde omgang met water.
“
Ook spreekt hij lovende woorden over zijn vrouw: “Nationale en internationale ervaringen hebben mij gevormd tot wie ik ben. Met vertrouwen durf ik tegen mezelf en tegen de wereld te zeggen: ik aanvaard dit ambt met overtuiging. Daarbij besef ik hoe intens gelukkig ik ben met de steun van mijn vrouw, Máxima. Zij is zich bewust van de persoonlijke begrenzing die haar positie soms van haar vraagt. Zij heeft ons land omarmd en is Nederlandse onder de Nederlanders geworden. Ten volle is zij bereid haar vele capaciteiten in dienst te stellen van mijn Koningschap en ons aller Koninkrijk." Máxima haalde na deze woorden maar eens een zakdoek tevoorschijn.
Maar tot slot richt hij zich weer gauw tot de Leden van de Staten Generaal, met aansluitend de eed:“Vandaag bevestigen we tegenover elkaar onze wederkerige verantwoordelijkheden en verplichtingen. Het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet zijn ons gemeenschappelijke fundament. In goede en in minder goede jaren mogen we daarop verder bouwen in het volle vertrouwen dat we samen met opgeheven hoofd de toekomst tegemoet kunnen treden. Vanuit die overtuiging wil ik me als Koning inzetten met alle krachten die mij gegeven zijn.
Ik zweer aan de volkeren van het Koninkrijk dat Ik het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet steeds zal onderhouden en handhaven. Ik zweer dat Ik de onafhankelijkheid en het grondgebied van het Koninkrijk met al Mijn vermogen zal verdedigen en bewaren; dat Ik de vrijheid en de rechten van alle Nederlanders en alle ingezetenen zal beschermen, en tot instandhouding en bevordering van de welvaart alle middelen zal aanwenden welke de wetten Mij ter beschikking stellen, zoals een goed en getrouw Koning schuldig is te doen. Zo waarlijk helpe Mij God almachtig! “
Foto's: © ANP/RVD
Rond 14.20 uur leidt voorzitter de Graaf de plechtige verklaring in die hij en de leden van de Staten Generaal, de Staten van Aruba, de Staten van Curaçao en de Staten van Sint-Maarten daarna zouden afleggen. Vervolgens werden alle aanwezige Kamerleden – die al op alfabetische volgorde zaten – opgenoemd om de eed of belofte af te leggen. Er leek geen eind aan te komen, maar uiteindelijk kon de voorzitter met de woorden "Ik constateer dat de inhuldigingsceremonie is voltooid" de plechtigheid officieel beëindigen. Nadat de koning der wapenen Van Uhm “Koning Willem-Alexander is ingehuldigd!" riep, werd er door alle aanwezigen zo hard mogelijk ‘hoera’ geroepen. Ook buiten de kerk werd door de herauten verkondigd dat de Koning ingehuldigd was, wat in deze tijd éigenlijk overbodig is met al die schermen. Toch wordt ook deze traditie in ere gehouden. Tot slot zong het kinderkoor, en kon Amalia een geeuw niet meer onderdrukken..
Tegen drie uur verlieten Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima de kerk waar men hen op de Dam luid toeschreeuwde, maar het Koningspaar raakte niet uit hun concentratie om zo voorzichtelijk mogelijk over de blauwe loper onder de visnetten door te lopen. Ondanks dat de mantel aan de schouders van de Koning was vastgemaakt, wilde hij het risico niet lopen dat hij ‘m zou verliezen. In de Burgerzaal van het paleis vond achter gesloten deuren een receptie plaats met alle gasten, en werden er officiële foto’s gemaakt.
Vanmiddag is Koning Willem-Alexander ingehuldigd in de Nieuwe Kerk tijdens de Verenigde Vergadering van de Staten-Generaal. Alles verliep geheel volgens traditie; veel verschillen met voorgaande inhuldigingen waren er dus niet. De ceremonie werd muzikaal omlijst door het Nederlands Blazers Ensemble, het Nederlands Kamerkoor en Amsterdam Sinfonietta muziekstukken.
 |
| Prinses Aimée leende de zwangerschapsjurk van Máxima |
Foto's: © PPE/DDP/Guido Ohlenbostel, www.ppe-agency.com
De prinsesjes werden gevolgd door Prinses Beatrix (ook in het blauw) en Prinses Mabel - die naar verluidt met de grote strik op haar arm verwees naar haar huwelijksjurk. Aan de kant van de bijzondere mouw had natuurlijk Prins Friso moeten lopen..Op deze manier was hij er toch nog een beetje bij. Achter hen liepen; Prins Constantijn en Prinses Laurentien, Prinses Margriet en prof. mr. Pieter van Vollenhoven, Prins Carlos en Prinses Annemarie, Prinses Margarita en de heer Tjalling ten Cate, Prinses Irene en Prins Jaime, Prinses Carolina en de heer Albert Brenninkmeijer, Prins Maurits en Prinses Marilène, Prins Bernhard en Prinses Annette, Prins Pieter Christiaan en Prinses Anita, Prins Floris en Prinses Aimée (die de zwangerschapsjurk van Prinses Máxima geleend heeft) Prinses Christina en haar kinderen Bernardo, Nicolás en Juliana Guillermo.
 |
| Foto's: © PPE/DDP/Guido Ohlenbostel, www.ppe-agency.com |
Uit het paleis aan de Damzijde kwam langzamerhand de stoet tevoorschijn. De herauten der wapenen en de koningen der wapenen voorop. Voor Oud-Commandant der Strijdkrachten Van Uhm en astronaut André Kuipers was de rol van ‘koning der wapenen’ weggelegd. Anky van Grunsven, Robbert Dijkgraaf en Renée Jones-Bos waren heraut.
Zodra de Koning en de Koningin – na onder andere de vaandeldragers - een stap buiten het paleis zetten werd er op hetzelfde moment op het Defensieterrein van de marine aan het IJ een saluutschot gelost. Dat gebeurde vervolgens iedere 5 seconden tot de Koning de kerk betrad. Behalve de Koningsmantel – die dit keer door de mogelijk betere bewaarmethode niet gerestaureerd heeft moeten worden – droeg de koning op het Ordelint het Ridder Grootkruis in de Militaire Willemsorde, en verder nog een aantal onderscheidingen; het Grootkruis in de Orde van de Nederlandse Leeuw, Ridder in de Huisorde van de Gouden Leeuw van Nassau, Inhuldigingsmedaille uit 1980, Huwelijksmedaille uit 2002, Ridder in de Johanniter Orde van Nederland, Elfstedenkruis en Ridder in de Orde van de Eikenkroon van Luxemburg. Aan de mantel is dit keer dus weinig gesleuteld, wel vertelde de Koning – toen nog prins – tijdens het tv-interview:” Er moest wat aan gebeuren in de vorm van, er zitten leeuwen op van zilverdraad, die waren helemaal donker geworden, die moesten een beetje opgepoetst worden, maar het is gewoon de oude mantel die weer uit de doos gehaald is en hij is een beetje bijgepoetst en opgelapt en is weer helemaal klaar." Koningin Máxima viel ook zeker niet in het niet naast haar man. Net als haar dochters en schoonmoeder droeg ze een blauwe jurk, met een 'eigen mantel' eroverheen. De jurk is ontworpen door de Nederlandse modeontwerper Jan Taminau. Met de mooie grote Mellerio saffieren tiara leek het net of de Koningin gekroond rondliep.
“De Koning” klonk het door de kerk. Iedereen ging staan voor de komst van Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima. Enigszins zenuwachtig schreed het paar langzaam richting het troonpodium. Daar keken de prinsesjes met open mond hoe hun vader met de zware mantel het podium beklom en gezamenlijk met iedereen het Wilhelmus zong. Het volkslied lijkt ook voor de prinsesjes geen moeilijke opgave meer te zijn. Door het vele oefenen konden ze de twee coupletten helemaal meezingen.
De Koning en Koningin namen vervolgens plaats op de oude stoelen van Wilhelmina, die speciaal voor de gelegenheid opnieuw bekleed waren met de gouden leeuwen die we kennen van de stoelen die Beatrix en Claus in 1980 gebruikten. "Leden van de Staten-Generaal! Vandaag ben ik naar uw vergadering gekomen om als koning te worden beëdigd en ingehuldigd." begon de kersverse Koning luid en duidelijk. “Als gekozen volksvertegenwoordigers bent u daartoe hier, in de hoofdstad, bijeen. Dit symboliseert onze constitutionele verhoudingen. In de loop van twee eeuwen is het Nederlandse Koningschap onlosmakelijk verbonden geraakt met de parlementaire democratie. Deze inhuldiging en de eed die ik straks afleg, bevestigen dat verbond, dat is verankerd in het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet. Democratie is gestoeld op wederkerig vertrouwen. Vertrouwen van burgers in hun overheid. Een overheid die zich aan het recht gebonden weet en perspectieven biedt. Maar ook vertrouwen van de overheid in haar burgers. Burgers die zich medeverantwoordelijk weten voor het algemeen belang en opkomen voor elkaar. Alle publieke ambtsdragers, of ze nu gekozen zijn, benoemd of aangewezen, hebben aan dat vertrouwen hun bijdrage te leveren. Zó wordt de democratie onderhouden. "In het winnen van wederkerig vertrouwen ligt een voortdurende opgave, in het klein en in het groot." Dat zei mijn moeder in haar laatste kersttoespraak als Koningin. Drieëndertig jaar lang heeft zij vertrouwen gegeven en het haar gegeven vertrouwen niet beschaamd. Dat is de basis van haar gezag. Zij stond voor de waarden die in de Grondwet zijn verankerd en waaraan zij zich op 30 april 1980 plechtig had verbonden. Zij gaf daaraan uiting als zij dat nodig vond. Want het feit dat de Koning geen politieke verantwoordelijkheid heeft, betekent niet dat hij geen eigen verantwoordelijkheid draagt. Anders zou de eed, die ook ik zo dadelijk in deze Verenigde Vergadering zal afleggen, betekenisloos zijn. “
Toen richtte hij (net als zijn voorgangers) tot zijn moeder: “Lieve Moeder, U was Koningin in het volle bewustzijn van de verantwoordelijkheden die daarmee verbonden zijn. De plichten van uw ambt was u volkomen toegewijd. Maar u was ook dochter, echtgenote, hoofd van de familie en moeder. Aan elk van die verantwoordelijkheden wilde u eveneens ten volle recht doen. Dat leidde soms tot innerlijke spanningen. Maar u wist uw vele plichten bijeen te brengen in een bezield verband. Op u werd nooit vergeefs een beroep gedaan. Ook in dagen van persoonlijke droefheid was u op de meest liefdevolle wijze een betrouwbare steun voor ons allemaal. Geholpen door mijn vader heeft u als Koningin uw eigen stijl ontwikkeld. Vluchtige populariteit was niet het kompas waarop u reisde. U hield een stabiele en zuivere koers aan omdat u wist in een lange traditie te staan. Rustig te midden van de woelige baren. Ik treed in uw voetsporen. Van mijn ambt heb ik een helder beeld. 'Wat de toekomst brengen moge', weet geen mens. Maar waarheen het pad ook leidt en hoe ver het ook voert, uw wijsheid en uw warmte draag ik met mij mee. Ik weet dat ik de gevoelens van velen in Nederland en de Caraïbische delen van ons Koninkrijk vertolk als ik zeg: dank u voor de vele mooie jaren waarin wij u als onze Koningin mochten hebben! “ Na deze woorden volgde een luid applaus voor de afgetreden Koningin. Weer moest ze tegen haar tranen vechten, maar vond gelukkig afleiding door met haar kleindochters te praten.
De Koning vervolgde: “Iedere Koning geeft een eigen invulling aan het ambt. Hij is een andere persoon, in een andere tijd. Het Koningschap is niet statisch. Binnen onze staatsrechtelijke regels heeft het zich steeds kunnen aanpassen aan veranderende omstandigheden. Die ruimte hebben ministers en Staten-Generaal de Koning ook geboden. Tegelijkertijd is het Koningschap een symbool van continuïteit en gezamenlijkheid. Het is een directe verbinding met ons staatkundig verleden, het tapijt van onze geschiedenis waaraan ook wij vandaag gemeenschappelijk verder weven. In de geschiedenis vinden we de verankering van de waarden die we delen. Eén van die waarden betreft de
Ook spreekt hij lovende woorden over zijn vrouw: “Nationale en internationale ervaringen hebben mij gevormd tot wie ik ben. Met vertrouwen durf ik tegen mezelf en tegen de wereld te zeggen: ik aanvaard dit ambt met overtuiging. Daarbij besef ik hoe intens gelukkig ik ben met de steun van mijn vrouw, Máxima. Zij is zich bewust van de persoonlijke begrenzing die haar positie soms van haar vraagt. Zij heeft ons land omarmd en is Nederlandse onder de Nederlanders geworden. Ten volle is zij bereid haar vele capaciteiten in dienst te stellen van mijn Koningschap en ons aller Koninkrijk." Máxima haalde na deze woorden maar eens een zakdoek tevoorschijn.
Maar tot slot richt hij zich weer gauw tot de Leden van de Staten Generaal, met aansluitend de eed:“Vandaag bevestigen we tegenover elkaar onze wederkerige verantwoordelijkheden en verplichtingen. Het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet zijn ons gemeenschappelijke fundament. In goede en in minder goede jaren mogen we daarop verder bouwen in het volle vertrouwen dat we samen met opgeheven hoofd de toekomst tegemoet kunnen treden. Vanuit die overtuiging wil ik me als Koning inzetten met alle krachten die mij gegeven zijn.
Ik zweer aan de volkeren van het Koninkrijk dat Ik het Statuut voor het Koninkrijk en de Grondwet steeds zal onderhouden en handhaven. Ik zweer dat Ik de onafhankelijkheid en het grondgebied van het Koninkrijk met al Mijn vermogen zal verdedigen en bewaren; dat Ik de vrijheid en de rechten van alle Nederlanders en alle ingezetenen zal beschermen, en tot instandhouding en bevordering van de welvaart alle middelen zal aanwenden welke de wetten Mij ter beschikking stellen, zoals een goed en getrouw Koning schuldig is te doen. Zo waarlijk helpe Mij God almachtig! “
Foto's: © ANP/RVD
Rond 14.20 uur leidt voorzitter de Graaf de plechtige verklaring in die hij en de leden van de Staten Generaal, de Staten van Aruba, de Staten van Curaçao en de Staten van Sint-Maarten daarna zouden afleggen. Vervolgens werden alle aanwezige Kamerleden – die al op alfabetische volgorde zaten – opgenoemd om de eed of belofte af te leggen. Er leek geen eind aan te komen, maar uiteindelijk kon de voorzitter met de woorden "Ik constateer dat de inhuldigingsceremonie is voltooid" de plechtigheid officieel beëindigen. Nadat de koning der wapenen Van Uhm “Koning Willem-Alexander is ingehuldigd!" riep, werd er door alle aanwezigen zo hard mogelijk ‘hoera’ geroepen. Ook buiten de kerk werd door de herauten verkondigd dat de Koning ingehuldigd was, wat in deze tijd éigenlijk overbodig is met al die schermen. Toch wordt ook deze traditie in ere gehouden. Tot slot zong het kinderkoor, en kon Amalia een geeuw niet meer onderdrukken..
Tegen drie uur verlieten Koning Willem-Alexander en Koningin Máxima de kerk waar men hen op de Dam luid toeschreeuwde, maar het Koningspaar raakte niet uit hun concentratie om zo voorzichtelijk mogelijk over de blauwe loper onder de visnetten door te lopen. Ondanks dat de mantel aan de schouders van de Koning was vastgemaakt, wilde hij het risico niet lopen dat hij ‘m zou verliezen. In de Burgerzaal van het paleis vond achter gesloten deuren een receptie plaats met alle gasten, en werden er officiële foto’s gemaakt.
BALKONSCÈNE
Foto: © Dienst Koninklijk Huis/ Jeroen van der Meyde
Stipt om 10.30 uur werden de balkondeuren geopend en verschenen Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en Prinses Beatrix. Licht ontroerd stelde de prinses de nieuwe koning aan ons voor: “Enkele ogenblikken geleden heb ik afstand gedaan van de troon. Ik ben gelukkig en dankbaar u voor te stellen, uw nieuwe koning, Koning Willem-Alexander!” Daarna kuste ze haar zoon, en 'fluisterde':”Even wuiven met z'n allen?” Door de microfoon die aan stond, was dit duidelijk te verstaan.
“Lieve moeder!” begon de koning. “Vandaag heeft u afstand gedaan van het Koningschap. 33 bewogen en bevlogen jaren, waarvoor we u intens, inténs dankbaar zijn. Mede namens uw Koningin, wil ik ook u allen op de Dam, in Amsterdam, in Nederland en de Caribische delen van ons Koninkrijk hartelijk danken voor steun en vertrouwen wat we van u hebben mogen ontvangen. Dank u wel!”
Vervolgens juichte de menigte hen enthousiast toe en moest vooral Prinses Beatrix tegen haar tranen vechten. Bij het spelen van het Wilhelmus kwam ze weer even terug in de majestueuze rol die ze zoveel jaar zo goed heeft uitgeoefend. Uiteindelijk verlaat ze toch diep ontroerd het balkon, om letterlijk plaats te maken voor de nieuwe generatie. In hun gele jurkjes betraden de Prinses van Oranje, Prinses Alexia en Prinses Ariane vrolijk en zwaaiend het balkon.
Foto's: © RVD/ ANP/PPE
WILLEM-ALEXANDER IS KONING
AKTE VAN ABDICATIE OM 10.07 UUR ONDERTEKEND
Het staat zwart op wit. Willem-Alexander is Koning. 7 minuten over 10 ondertekende Koningin Beatrix de Akte van Abdicatie in de Mozeszaal van het Koninklijk Paleis, met veel familieleden als getuige.
Vanochtend vroeg stroomde de Dam al vol met mensen, en twitterde Prinses Mabel een foto van wat zíj door het raam zag. Vanaf 9 uur begon de HMS Evertsen – traditioneel- met het afvuren van 101 saluutschoten ter verwelkoming van het nieuwe Koningspaar. Later vandaag zal de HMS Evertsen ook deelnemen aan de Koningsvaart. Ondertussen kwamen ook de ministers, Kamervoorzitters, burgemeester, en de Commissaris van de Koningin bij het paleis aan om als getuige op te treden bij de abdicatie.
Koningin Beatrix, de Prins van Oranje, Prinses Máxima, Prinses Amalia, Prinses Alexia, Prinses Ariane, Prins Constantijn, Prinses Laurentien, Prinses Margriet, Prof.mr. Pieter van Vollenhoven (die vandaag zijn 74e verjaardag viert), Prinses Mabel, Prinses Irene en Prinses Christina arriveerden enkele minuten voor 10 uur in de Mozeszaal. ‘Natuurlijk’ was Prinses Máxima weer in een door Natan ontworpen outfit gehuld. De glimmende stof van de rok was een cadeautje van Beatrix. Ze had het tijdens het staatsbezoek, vorig jaar juni aan Turkije voor haar schoondochter gekocht.
De gele jurkjes van de prinsesjes zijn van het merk Pili Carrera. Amalia, Alexia en Ariane namen met de andere familieleden plaats op de stoelen bij het raam. Zij hoefden slechts toeschouwers te zijn van de bijzondere gebeurtenis aan tafel, al wisten ze niet naar welke schilderijen ze eerst moesten kijken in de mooie zaal. “Vandaag maak ik plaats voor een nieuwe generatie” zei de Koningin, waarna ze de directeur van het Kabinet der Koningin vroeg de Akte van Abdicatie voor te lezen. Om 7 minuten over 10 was het dan echt zover en ondertekende de Koningin de akte. Op dat moment werd opmerkelijk hard gejuicht, maar dat zal wellicht goed bedoeld zijn.
Door deze handtekening is Willem-Alexander al automatisch de nieuwe Koning. Toch tekende hij, Prinses Máxima en alle andere aanwezigen (voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer, Fred de Graaf en Anouchka van Miltenburg, minister-president Rutte, vice-premier Asscher, vice-voorzitter van de Raad van State, Piet Hein Donner, de ministers van de Caribische delen van het Koninkrijk, Commissaris van de Koning in Noord-Holland, Johan Remkes, burgemeester Eberhard van der Laan en tot slot de directeur van het kabinet van de Koning) de akte. Het liet de afgetreden Koningin en de nieuwe Koning niet koud… met rode ogen knepen ze in elkaars hand.
Koningin Máxima knipoogde bemoedigend toe. Voor Prinses Amalia betekent de officiële troonsafstand vanaf nu de titel ‘Prinses van Oranje’. Om kwart over 10 werd op het paleis de vaandel van Koning Willem-Alexander gehesen en was de live-verbinding met de Mozeszaal voorbij. Speciaal voor deze dag had Willem-Alexander de spalk van zijn pink gehaald om niet als 'Koning die eed aflegt met gespalkte pink' vereeuwigd te worden. Verder heeft hij na het ondertekenen van abdicatie zijn trouwring (die hij om praktische redenen altijd links draagt) verwisseld naar zijn rechterhand. De foto's (balkon, inhuldiging) zullen zo historisch worden dan het wel zo 'compleet' is dat de ring van de Koning ook aan de juiste hand zit..
Het staat zwart op wit. Willem-Alexander is Koning. 7 minuten over 10 ondertekende Koningin Beatrix de Akte van Abdicatie in de Mozeszaal van het Koninklijk Paleis, met veel familieleden als getuige.
Koningin Beatrix, de Prins van Oranje, Prinses Máxima, Prinses Amalia, Prinses Alexia, Prinses Ariane, Prins Constantijn, Prinses Laurentien, Prinses Margriet, Prof.mr. Pieter van Vollenhoven (die vandaag zijn 74e verjaardag viert), Prinses Mabel, Prinses Irene en Prinses Christina arriveerden enkele minuten voor 10 uur in de Mozeszaal. ‘Natuurlijk’ was Prinses Máxima weer in een door Natan ontworpen outfit gehuld. De glimmende stof van de rok was een cadeautje van Beatrix. Ze had het tijdens het staatsbezoek, vorig jaar juni aan Turkije voor haar schoondochter gekocht.
De gele jurkjes van de prinsesjes zijn van het merk Pili Carrera. Amalia, Alexia en Ariane namen met de andere familieleden plaats op de stoelen bij het raam. Zij hoefden slechts toeschouwers te zijn van de bijzondere gebeurtenis aan tafel, al wisten ze niet naar welke schilderijen ze eerst moesten kijken in de mooie zaal. “Vandaag maak ik plaats voor een nieuwe generatie” zei de Koningin, waarna ze de directeur van het Kabinet der Koningin vroeg de Akte van Abdicatie voor te lezen. Om 7 minuten over 10 was het dan echt zover en ondertekende de Koningin de akte. Op dat moment werd opmerkelijk hard gejuicht, maar dat zal wellicht goed bedoeld zijn.
Door deze handtekening is Willem-Alexander al automatisch de nieuwe Koning. Toch tekende hij, Prinses Máxima en alle andere aanwezigen (voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer, Fred de Graaf en Anouchka van Miltenburg, minister-president Rutte, vice-premier Asscher, vice-voorzitter van de Raad van State, Piet Hein Donner, de ministers van de Caribische delen van het Koninkrijk, Commissaris van de Koning in Noord-Holland, Johan Remkes, burgemeester Eberhard van der Laan en tot slot de directeur van het kabinet van de Koning) de akte. Het liet de afgetreden Koningin en de nieuwe Koning niet koud… met rode ogen knepen ze in elkaars hand.
Koningin Máxima knipoogde bemoedigend toe. Voor Prinses Amalia betekent de officiële troonsafstand vanaf nu de titel ‘Prinses van Oranje’. Om kwart over 10 werd op het paleis de vaandel van Koning Willem-Alexander gehesen en was de live-verbinding met de Mozeszaal voorbij. Speciaal voor deze dag had Willem-Alexander de spalk van zijn pink gehaald om niet als 'Koning die eed aflegt met gespalkte pink' vereeuwigd te worden. Verder heeft hij na het ondertekenen van abdicatie zijn trouwring (die hij om praktische redenen altijd links draagt) verwisseld naar zijn rechterhand. De foto's (balkon, inhuldiging) zullen zo historisch worden dan het wel zo 'compleet' is dat de ring van de Koning ook aan de juiste hand zit..
Foto's: © RVD/Bart Maat/ ANP, Screenshots
zaterdag 20 april 2013
Inhuldiging Koningin Juliana
Wilhelmina –sinds haar 18e al Koningin – was na de oorlog oververmoeid. Artsen adviseerden de Koningin rust te nemen vanwege haar slechte gezondheid. Juliana werd daarom op 10 oktober 1947 benoemd tot regentes en legde vier dagen later de eed af. Sinds december 1947 nam Koningin Wilhelmina het weer over, maar dat viel niet mee voor de 68-jarige vorstin. Op 12 mei 1948 maakte ze daarom de keuze definitief af te treden: "Overgroote vermoeienis, die noch mijn werk, noch mijn gezondheid ten goede komt en die onder den druk van de uitoefening van mijn zware taak, geen kans krijgt over te gaan, noopt mij ten tweeden male mijn toevlucht te nemen tot een regentschap" liet ze via een radiotoespraak weten.
Op zaterdag 4 september ondertekende Koningin Wilhelmina in het Paleis op de Dam de Akte van Abdicatie, waarmee Juliana automatisch de nieuwe Koningin werd. Vervolgens betraden moeder, dochter en Prins Bernhard het paleisbalkon, onder luid gejuich van duizenden mensen die op de Dam stonden. “Ik stel er prijs op u zelf mede te delen, dat ik zojuist mijn troonsafstand heb getekend ten behoeve van mijn dochter, Koningin Juliana.”Begon Wilhelmina. "Ik dank u allen voor al het vertrouwen, dat gij mij vijftig jaar lang hebt gegeven. Ik dank u voor de toegenegenheid, waarmee gij mij steeds hebt omringd. Met vertrouwen zie ik de toekomst tegemoet onder de zorgende leiding van mijn innig geliefd kind. God zij met u en de Koningin. En ik acht mij gelukkig met u allen te kunnen uitroepen: leve onze Koningin. Hoera! Hoera! Hoewwra!”Door haar enthousiasme schoot haar kunstgebit los, die ze gelukkig net niet verloor. Met een ‘volle mond’ gaf ze haar dochter een kus die daarna het woord nam: “Ik dank u, lieve moeder, dat ge me op deze wijze hebt ingeleid. Ik voel het als een groot leed, dat we u wijsheid en uw ervaring en bovenal uzelf voortaan zullen moeten missen als onze koningin. Hoe moeilijk het ook zal zijn hieraan te moeten wennen, ik weet, dat allen u van harte hun beste wensen meegeven voor deze levensperiode, waarin ge als prinses Wilhelmina onder ons zult verkeren. Maar we kunnen één ding voor u doen: de ideeën, waarvoor gij pal hebt gestaan, blijven nastreven en verwerkelijken. Ik doe in het bijzonder een beroep op de jeugd, om te trachten zulk een toekomst voor ons allen te vormen, dat daarin de hoogste waarde in ere worden gehouden, waardoor zovelen van de besten hun leven hebben gegeven. Voorts doe ik voor mijzelf een beroep op uw aller vertrouwen, datzelfde vertrouwen waarmee gij mij in de vijf maanden, waarin ik als regentes voor mijn moeder waarnam, tegemoet gekomen zijt. Tezamen gaan wij moedig voorwaarts. Leve het vaderland”. Na het spelen van het Wilhelmus verdween Wilhelmina en verschenen de prinsesjes Beatrix, Irene, Margriet en Marijke (die door het kindermeisje naar Juliana werd gebracht) De kleine Margriet en Marijke werden op een stoel gezet om boven het balkonhek te kunnen kijken. ’s Middags maakten Koningin Juliana, Prins Bernhard en hun drie oudste dochters een rijtoer met de Crème Calèche.
Precies 50 jaar nadat Wilhelmina in 1898 op 6 september werd ingehuldigd, brak het grote moment voor Koningin Juliana aan. Om 11 uur liep ze met Prins Bernhard vanuit het paleis naar de Nieuwe Kerk over de rode loper die overdekt was met wederom een pergola van visnetten. Aan haar schouders hing uiteraard de traditionele Koningsmantel, hoewel er niet veel historie meer inzat. Zo’n vijftig jaar was de mantel opgeborgen in een ijzeren kist. Toen het in 1948 naar Juliana’s kleermaker – couturier Erwin Dolder – gebracht werd, zag hij dat de mantel zó slecht bewaard was, dat hij niet meer gedragen kon worden. De stof en het bont waren verkleurd en kaal. In plaats van met de Koningin te overleggen bestelde de couturier in Zwitserland nieuw rood fluweel en bont, waar een volledig nieuwe mantel van werd gemaakt. De 83 leeuwen werden van de oude mantel op de nieuwe geborduurd. En omdat de mantel nu eenmaal toch vermaakt werd, werd er ook meteen een constructie bedacht waardoor de mantel tijdens de eedaflegging op Juliana’s schouders zou blijven zitten bij het optillen van haar arm. Naar verluid kreeg Juliana vlak voor de inhuldiging te horen dat ze een nieuwe mantel zou dragen. Ze besloot het toen ook maar geheim te houden. Pas in 1999 werd alsnog bekend dat de mantel volledig vernieuwd was..
Voor het eerst in de geschiedenis waren nu ook leden uit buitenlandse vorstenhuizen uitgenodigd om de inhuldiging bij te wonen. Prins Bernhard nam naast zijn echtgenote plaats op het troonpodium en de twee prinsesjes Beatrix en Irene zaten – in hun jurkjes van satijn en kant – op de voorste rij tussen beide oma’s: Prinses Wilhelmina en Prinses Armgard. ‘Eenvoudig’ waren de stoelen die Juliana voor haar en haar man uitgekozen had voor deze ceremonie. De stoelen waren afkomstig uit de Tweede Kamer, maar hadden wel een Koninklijke achtergrond omdat ze oorspronkelijk voor Emma en Wilhelmina gemaakt waren.
De plechtigheid verliep verder geheel volgens traditie met op de credenstafel weer de uitgestalde regalia: Kroon, scepter en rijksappel. In haar toespraak richtte Juliana ook het woord aan haar moeder: “
Leden van de Staten-Generaal,Dat ik hier op het ogenblik in uw midden ben om de eed op de grondwet af te leggen, vervult mij met weemoed. Want het is een gevolg van het feit, dat mijn lieve moeder een halve eeuw lang haar krachten in dienst van het Vaderland en het Rijk heeft gegeven in een mate, dat zij nu eindelijk de zware last niet langer dragen kan. Maar het vervult mij ook met de troost, dat ik haar mag verlichten door die last met mijn onervaren handen, maar sterkere want jongere kracht, over te nemen en dat ik daarmee iets voor mijn moeder doen kan - voor haar, aan wie ik samen met de goede mens, die mijn vader was, het levenslicht en alles te danken heb. Sedert eergisteren ben ik geroepen tot een taak, die zo zwaar is, dat niemand die zich daarin ook maar een ogenblik heeft ingedacht, haar zou begeren, maar ook zo mooi dat ik alleen maar zeggen kan: "Wie ben ik, dat ik dit doen mag". De mogelijkheden, die mij hierdoor worden gegeven, om in het algemeen welzijn werkzaam te kunnen wezen, zijn zo groot, dat ik na veel innerlijke strijd bereid ben deze roeping te volgen - waarop mijn ouders mij met zorg hebben voorbereid. Overeenkomstig de bepalingen van de grondwet ben ik tot het koningschap geroepen, maar de moed om deze roep te volgen vind ik in vertrouwen op God en in de grote liefde, waarmede ons volk mij tegemoet treedt. Deze liefde heeft mij mijn hele leven begeleid. Ik leefde in de warmte daarvan in tijden van voorspoed en geluk, maar nooit bleek de kracht daarvan sterker, dan in tijden van tegenspoed en verdriet. Daarnaast ben ik gelukkig in mijn man een levensgezel naast mij te hebben, die een grote steun voor mij is en hebben wij het voorrecht zelf al onze zorgen te mogen wijden aan onze vier kinderen. Ik wil hier met nadruk vaststellen, dat voor een Koningin haar taak als moeder even belangrijk is als voor iedere andere Nederlandse vrouw.
Lieve Moeder,
Geleid door de liefde, de wijsheid en het verstand van grootmoeder, zijt gij uw zware taak begonnen met later naast u vaders gezegende persoonlijkheid. Hoe moeilijk ge het hebt gehad in een wereld van conventionele vooroordelen, waardoor speciaal de tijd waarin ge begon, zich kenmerkte, weet ik nog maar alleen, en dat zeer ten dele. Met uw scherpe visie en uw in den grond van uw hart zo sterke verbondenheid met de medemens, hebt gij echter onverstoord voor het heil der gemeenschap gewerkt. Ikzelf en allen hadden altijd het gevoel dat gij er waart, als een rots. Toen de stormen kwamen, merkte men dat pas goed. Want die rots stond daar onwrikbaar; saevis tranquillus in undis - rustig te midden der woedende golven. Ik weet dat ge in uw overgrote bescheidenheid en nederigheid, na een halve eeuw van offeren en dienen en nooit uzelf zoeken, van onafgebroken werken, zwoegen en scheppen, zegt: "Maar ik heb toch immers niets gedaan. Waarvoor dan al deze dank?"Nederland en de rijksdelen overzee hebben u een halve eeuw als "de Koningin" gekend en zelfs reeds acht moeilijke jeugdjaren daarvoor. Nu hoopt ge op een welverdiende rust, het geven van eigen zinvolle vorm aan uw levensavond. Een uiterlijk zinnebeeld, hoe ontoereikend ook, moge u nog sterker gevoel van verbondenheid geven met de besten uwer wapenbroeders in de grote strijd. In de hoop dat uw bescheidenheid u niet zal beletten, het te aanvaarden, wordt u thans als symbool van het hoogtepunt van uw regeering, uw leiderschap in de zwarte tijd van oorlog en onderdrukking, het ridderkruis der
Militaire Willemsorde, eerste klas, aangeboden. Het tekenen van dit besluit was mijn eerste regeringsdaad als Koningin.
Leden van de Staten-Generaal,Wij bevinden ons op dit ogenblik van de wereldgeschiedenis in een toestand, waarin alles aankomt op onze houding tegen de dreiging van nieuwe onheilen. Nederland moet niet alleen drijvende blijven op de wilde golven van het wereldgebeuren. Het moet zelf zijn koers bepalen, en bovendien trachten met de andere volken samen de koers uit te zetten van de ganse wereldvloot. Wij moeten er niet op zien of dat offers kost. Als het nodig blijkt, moeten wij bereid zijn ballast uit te werpen. Alle hens aan dek: "Eendracht en nog eens eendracht" heeft Koningin Wilhelmina ons op het hart gebonden. Veel goede voornemens worden geuit, veel plannen worden gemaakt. Zullen wij ze ook waar maken: bij het nastreven van sociale rechtvaardigheid, culturele ontwikkeling en economische welvaart in ons kleine land met zijn grote bevolking, in het regelen op voet van vrijheid, zelfstandigheid en gelijkwaardigheid van onze verhouding tot de volkeren van Indonesië, Suriname en de Nederlandse Antillen, in het vervullen van onze taak tussen de volken, in de wijde ruimte der wereldverhoudingen?Ja, wij kunnen en zullen waar maken, wij kunnen en zullen verwezenlijken, wat in onze macht is om te bereiken. God helpt hen, die zichzelf helpen. Doen wij dit niet en zien wij te veel op de offers, die het ons kosten zal, dan lopen wij het gevaar in de golven onder te gaan.In de laatste twintig jaren hebben in de wereldgemeenschap misdaden plaats gegrepen zo groot, dat men zich die niet te voren had kunnen voorstellen. Als een kwaadaardige besmetting heeft deze misdadigheid om zich heen gegrepen en een verwildering der geesten tengevolge gehad, die ook ons volk - ondanks een heldhaftig verweer niet geheel onaangetast heeft gelaten. Geen betere wijze om dit kwaad te bestrijden dan het opvoeden van onze jeugd tot vrije menschen met een geestelijk fundament, met een sterk verantwoordelijkheidsgevoel voor de medemens, met eerbied voor alles wat leeft en groeit en voor eens anders diepste overtuiging.Ons volk is zeer onderscheiden naar godsdienst en wereldbeschouwing. De Staten-Generaal geven daarvan een weerspiegeling en kennen, om met Willem van Oranje te spreken, "die gelegenheyt des lands ende de humeuren van de ingesetenen het best." Het is daarom aan hen te verwezenlijken die eenheid in verscheidenheid, het in eendracht behartigen van ‘s lands belang.Zo dadelijk zal ik mijn eed afleggen in honderd jaar oude bewoordingen. Daarbij zal mij voor ogen staan het zinnebeeld, waarmede ik de regering van mijn moeder kenmerkte, en dat voor mij het wezen van het Nederlandse Koningschap weergeeft: De rots temidden der woelige baren.
Leden der Staten-Generaal, tezamen zullen wij werken voor het heil van Nederland en het Rijk. Moge God onze arbeid zegenen.”
Daarna legde de Koningin de eed af: "Ik zweer aan het Nederlandse volk, dat ik de grondwet steeds zal onderhouden en handhaven. Ik zweer, dat ik de onafhankelijkheid en het grondgebied van de Staat met al mijn vermogen zal verdedigen en bewaren; dat ik de algemene en bijzondere vrijheid en de rechten van alle mijne onderdanen zal beschermen, en tot instandhouding en bevordering van de algemene en bijzondere welvaart alle middelen zal aanwenden, welke de wetten te Mijner beschikking stellen, zoals een goed Koning schuldig is te doen.Zo waarlijk helpe Mij God almachtig.”
De oudste wapenkoning riep daarop: “Hare Majesteit Koningin Juliana is ingehuldigd." Een driewerf ‘hoera’ werd vervolgens luidkeels door iedereen in de kerk geroepen. Zo tegen 12 uur liep de plechtigheid ten einde en verliet de Koningin – met de achtervolgende stoet – de kerk onder het gezang ‘De heer is mijn herder’. Samen met alle kinderen verschijnt het Koningspaar niet lang daarna op het balkon om wederom de mensen te groetten. In het paleis werden ook nog officiële foto’s gemaakt, waaronder ook enkele met de regalia. Opmerkelijk genoeg poseerde Juliana hier met de oude regalia van Koning Willem I. De nieuwe regalia – die sinds de inhuldiging van Koning Willem II gebruikt wordt – lag nog in de kerk..
Na een uitgebreide lunch maakte het gezin weer een rijtoer door Amsterdam, met de Gouden Koets dit keer. ’s Avonds werd er met zo’n 300 gasten gedineerd in de Burgerzaal van het paleis.
Tot slot woonde het Koningspaar en de gasten in het Olympisch Stadion het ‘Kroningsspel’ bij.
Ook de dagen na de inhuldiging bleef het feest. Zo was er op 7 september een bloemencorso die langs het Koninklijk paleis kwam. Vanaf het balkon keek Juliana met haar oudste drie dochters naar de honderden versierde wagens. En met Bernhard woonde Juliana die avond een galaconcert bij in het Concertgebouw.
Foto's: © RVD/Meijboom/ Koninklijk Huisarchief/Screenshots
Voor het eerst in de geschiedenis waren nu ook leden uit buitenlandse vorstenhuizen uitgenodigd om de inhuldiging bij te wonen. Prins Bernhard nam naast zijn echtgenote plaats op het troonpodium en de twee prinsesjes Beatrix en Irene zaten – in hun jurkjes van satijn en kant – op de voorste rij tussen beide oma’s: Prinses Wilhelmina en Prinses Armgard. ‘Eenvoudig’ waren de stoelen die Juliana voor haar en haar man uitgekozen had voor deze ceremonie. De stoelen waren afkomstig uit de Tweede Kamer, maar hadden wel een Koninklijke achtergrond omdat ze oorspronkelijk voor Emma en Wilhelmina gemaakt waren.
 |
| De jurkjes van Beatrix en Irene zijn bewaard gebleven in het KH archief |
 |
| Margriet vermaakt zich tijdens de inhuldiging met een step in het paleis |
Daarna legde de Koningin de eed af: "Ik zweer aan het Nederlandse volk, dat ik de grondwet steeds zal onderhouden en handhaven. Ik zweer, dat ik de onafhankelijkheid en het grondgebied van de Staat met al mijn vermogen zal verdedigen en bewaren; dat ik de algemene en bijzondere vrijheid en de rechten van alle mijne onderdanen zal beschermen, en tot instandhouding en bevordering van de algemene en bijzondere welvaart alle middelen zal aanwenden, welke de wetten te Mijner beschikking stellen, zoals een goed Koning schuldig is te doen.Zo waarlijk helpe Mij God almachtig.”
De oudste wapenkoning riep daarop: “Hare Majesteit Koningin Juliana is ingehuldigd." Een driewerf ‘hoera’ werd vervolgens luidkeels door iedereen in de kerk geroepen. Zo tegen 12 uur liep de plechtigheid ten einde en verliet de Koningin – met de achtervolgende stoet – de kerk onder het gezang ‘De heer is mijn herder’. Samen met alle kinderen verschijnt het Koningspaar niet lang daarna op het balkon om wederom de mensen te groetten. In het paleis werden ook nog officiële foto’s gemaakt, waaronder ook enkele met de regalia. Opmerkelijk genoeg poseerde Juliana hier met de oude regalia van Koning Willem I. De nieuwe regalia – die sinds de inhuldiging van Koning Willem II gebruikt wordt – lag nog in de kerk..
Na een uitgebreide lunch maakte het gezin weer een rijtoer door Amsterdam, met de Gouden Koets dit keer. ’s Avonds werd er met zo’n 300 gasten gedineerd in de Burgerzaal van het paleis.
Tot slot woonde het Koningspaar en de gasten in het Olympisch Stadion het ‘Kroningsspel’ bij.
Ook de dagen na de inhuldiging bleef het feest. Zo was er op 7 september een bloemencorso die langs het Koninklijk paleis kwam. Vanaf het balkon keek Juliana met haar oudste drie dochters naar de honderden versierde wagens. En met Bernhard woonde Juliana die avond een galaconcert bij in het Concertgebouw.
Foto's: © RVD/Meijboom/ Koninklijk Huisarchief/Screenshots
zondag 24 maart 2013
Inhuldiging Koning Willem III
Formeel was Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk – zoals hij voluit heette – al Koning sinds 17 maart 1849 (toen zijn vader overleed) maar zijn inhuldiging vond zo’n twee maanden later plaats – op 12 mei.
Per trein arriveerden Koning Willem III en zijn vrouw Sophie, met hun twee zonen Willem en Maurits op die bewuste zaterdagochtend op het station van Amsterdam. Daar werden ze door middel van een optocht te paard naar het Koninklijk Paleis begeleid. Vanuit de Glazen Koets kregen ze een beeld van de vele versierde huizen. Publiek verdrong zich om iets van de stoet mee te krijgen. Gelukkig had dit geen – zoals bij de inhuldiging van Koning Willem II – dodelijke gevolgen. Het Wilhelmus werd gespeeld toen Koning Willem III, Koningin Sophie en de prinsjes de Dam betraden. Hoewel Koningin Sophie meteen het paleis binnen ging, nam de Koning nog uitgebreid de tijd om te schutterijen de groeten.
Kort daarna verscheen het Koninklijk gezin op het balkon van het paleis, waar ze luid werden toegejuicht. Zelfs toen ze allang weer uit beeld waren verdwenen, bleven de mensen schreeuwen van vreugde.
In de Nieuwe Kerk – waar tribunes waren gebouwd – zat het op dat moment ook al flink vol. Na een lunch in het paleis begaf de Koning – gehuld in de mantel – zich naar de kerk. Omdat de mantel slechts 9 jaar daarvoor nog gerestaureerd was voor de inhuldiging van Koning Willem II hoefde er nu niets aan veranderd te worden. De Koningin nam met haar zoons plaats in de Koninklijke tribune naast het troonpodium. Met de volgende woorden richtte de Koning zich tot de regering:
“Mijne Heeren! Leden der Staten-Generaal! Door Mijne geboorte en de grondwet , na het afsterven van Mijnen onvergetelijken Vader, tot den Koninklijken Troon der Nederlanden geroepen, heb Ik onmiddellijk de Regering aanvaard en dit plegtig aan al Mijne beminde onderdanen bekend gemaakt. Thans is het oogenblik daar, dat Ik, voor het oog van den Almagtige, die het lot van Koningen en Volken in handen heeft, Mij, onder inroeping van Zijnen Heiligen Naam, aan Mijn edel, trouw en ordelievend Volk zal verbinden. Hoog is de betrekking waarin Ik geplaatst ben. Zwaar zijn de pligten die op Mij rusten. Ook den Koningen kleven menschelijke zwakheden aan, en daarom behoeven zij instellingen en zelfstandige voorlichting, dat de Kroon een brandpunt blijve dat weldadigen gloed verspreidt. Dit Volk, dat een der eerste is geweest om uit deze duisternis, het geweld en de verdrukking der middeleeuwen orde en vrijheid en waarborgen voor het behoud van beide te voorschijn te roepen, heeft ook thans weder, naar de behoefte des tijds, zijne instellingen herzien en bevestigd. Koning en Volk , Oranje en Nederland hebben met kalmte dit gewillig werk volbragt, en de onberekenbare voorregten van rust en vrede zijn het deel van den dierbaren Nederlandschen grond gebleven. Indien wij het oog slaan op de beroeringen, die een groot deel van Europa teisteren, op de vernietiging der bronnen van bestaan en welvaart, die zulke treffende lessen geven, laat ons dan Gode dankbaar zijn, die het dierbaar Vaderland heeft behoed, en sluiten wij ons naauwer en naamver aaneen, opdat wij Zijnen zegen mogen waardig blijven. Laten wij ons dagelijks afvragen, of wij onze pligten als Nederlanders jegens het Vaderland, Ik als Koning, Gij, Mijne Heeren! als Vertegenwoordigers des Volks, allen hebben vervuld, en die Regter, die in ons binnenste is, dien niemand verloochenen kan, zal ons den weg wijzen tot handhaving der eer, lot bevordering van het belang des Lands. Onze rustige houding in deze bewogen tijden heeft ons niet slechts behoed voor groote rampen: zij heeft ook het aanzien des Rijks vermeerderd; want zij heeft de bewondering van alle beschaafde volken tot zich getrokken. Ik verbind Mij aan een Volk , grooter in deugden dan in het bezit van een uitgestrekt grondgebied; krachtiger door eensgezindheid dan door zielenlal. Het is eene grootsche roeping, Koning van zulk een Volk te zijn."
Na deze hoogdravende woorden legde de Koning met luide stem de volgende traditionele eed af: “Ik zweer aan het Nederlandsche Volk , dat Ik de Grondwet van het Rijk steeds zal onderhouden en handhaven. Ik zweer, dat Ik de onafhankelijkheid en het grondgebied des Rijks met al Mijn vermogen zal verdedigen en bewaren ; dat Ik de algemeene en bijzondere vrijheid en de regten van alle Mijne onderdanen zal beschermen, en tot instandhouding en bevordering van de algemeene en bijzondere welvaart alle middelen zal aanwenden, welke de wetten ter Mijner beschikking stellen zoo als een goed Koning schuldig is te doen. Zoo waarlijk helpe Mij God Almagtig!”
“Koning Willem III is ingehuldigd, Leve de Koning!” klonk het gelijktijdig uit duizenden monden in de kerk. Vervolgens werd er nog eens flink op een trompet geblazen, waarna de Koning feestelijk uit de kerk naar het paleis liep waar hij vervolgens nog vijf dagen verbleef om allerlei mensen te ontvangen.
Koningin Sophie blikte in een brief aan een vriendin later terug op de inhuldiging: “De inhuldiging in Amsterdam is uitstekend verlopen. Ik zag er goed uit en hij ook. Het is gebruikelijk, dat de Koning en Koningin niet tegelijk arriveren. Toen ik alleen binnenkwam met mijn twee jongens, werd ik uitbundig toegejuicht. Bij mijn vertrek kwamen er mensen van hun zitplaatsen naar mij toe, een oude man kuste de zoom van mijn japon en riep: “Oh u bent even mooi als goed!” Wat ik hier schrijf lijkt erg ijdel en dwaas, maar u weet hoe weinig demonstratief Nederlanders zijn, daarom betekent dit heel veel. Mijn Koning gedroeg zich voortreffelijk, sprak zijn rede duidelijk en waardig uit. Alles bij elkaar hebben wij een goede indruk gemaakt."
Willem III zou uiteindelijk bekend staan als Koning Gorilla. Hij kon vaak woest worden op de ministers. In zijn privéleven had hij affaires en ondertussen conflicten met zijn zoons. Hij kwam altijd driftig, egoïstisch en boos over maar schonk ons land uiteindelijk samen met zijn laatste – en veel jongere vrouw – Emma wél een troonopvolgster: Wilhelmina.
Foto's : © Nationaal Gevangenismuseum
Per trein arriveerden Koning Willem III en zijn vrouw Sophie, met hun twee zonen Willem en Maurits op die bewuste zaterdagochtend op het station van Amsterdam. Daar werden ze door middel van een optocht te paard naar het Koninklijk Paleis begeleid. Vanuit de Glazen Koets kregen ze een beeld van de vele versierde huizen. Publiek verdrong zich om iets van de stoet mee te krijgen. Gelukkig had dit geen – zoals bij de inhuldiging van Koning Willem II – dodelijke gevolgen. Het Wilhelmus werd gespeeld toen Koning Willem III, Koningin Sophie en de prinsjes de Dam betraden. Hoewel Koningin Sophie meteen het paleis binnen ging, nam de Koning nog uitgebreid de tijd om te schutterijen de groeten.
Kort daarna verscheen het Koninklijk gezin op het balkon van het paleis, waar ze luid werden toegejuicht. Zelfs toen ze allang weer uit beeld waren verdwenen, bleven de mensen schreeuwen van vreugde.
“Mijne Heeren! Leden der Staten-Generaal! Door Mijne geboorte en de grondwet , na het afsterven van Mijnen onvergetelijken Vader, tot den Koninklijken Troon der Nederlanden geroepen, heb Ik onmiddellijk de Regering aanvaard en dit plegtig aan al Mijne beminde onderdanen bekend gemaakt. Thans is het oogenblik daar, dat Ik, voor het oog van den Almagtige, die het lot van Koningen en Volken in handen heeft, Mij, onder inroeping van Zijnen Heiligen Naam, aan Mijn edel, trouw en ordelievend Volk zal verbinden. Hoog is de betrekking waarin Ik geplaatst ben. Zwaar zijn de pligten die op Mij rusten. Ook den Koningen kleven menschelijke zwakheden aan, en daarom behoeven zij instellingen en zelfstandige voorlichting, dat de Kroon een brandpunt blijve dat weldadigen gloed verspreidt. Dit Volk, dat een der eerste is geweest om uit deze duisternis, het geweld en de verdrukking der middeleeuwen orde en vrijheid en waarborgen voor het behoud van beide te voorschijn te roepen, heeft ook thans weder, naar de behoefte des tijds, zijne instellingen herzien en bevestigd. Koning en Volk , Oranje en Nederland hebben met kalmte dit gewillig werk volbragt, en de onberekenbare voorregten van rust en vrede zijn het deel van den dierbaren Nederlandschen grond gebleven. Indien wij het oog slaan op de beroeringen, die een groot deel van Europa teisteren, op de vernietiging der bronnen van bestaan en welvaart, die zulke treffende lessen geven, laat ons dan Gode dankbaar zijn, die het dierbaar Vaderland heeft behoed, en sluiten wij ons naauwer en naamver aaneen, opdat wij Zijnen zegen mogen waardig blijven. Laten wij ons dagelijks afvragen, of wij onze pligten als Nederlanders jegens het Vaderland, Ik als Koning, Gij, Mijne Heeren! als Vertegenwoordigers des Volks, allen hebben vervuld, en die Regter, die in ons binnenste is, dien niemand verloochenen kan, zal ons den weg wijzen tot handhaving der eer, lot bevordering van het belang des Lands. Onze rustige houding in deze bewogen tijden heeft ons niet slechts behoed voor groote rampen: zij heeft ook het aanzien des Rijks vermeerderd; want zij heeft de bewondering van alle beschaafde volken tot zich getrokken. Ik verbind Mij aan een Volk , grooter in deugden dan in het bezit van een uitgestrekt grondgebied; krachtiger door eensgezindheid dan door zielenlal. Het is eene grootsche roeping, Koning van zulk een Volk te zijn."
Na deze hoogdravende woorden legde de Koning met luide stem de volgende traditionele eed af: “Ik zweer aan het Nederlandsche Volk , dat Ik de Grondwet van het Rijk steeds zal onderhouden en handhaven. Ik zweer, dat Ik de onafhankelijkheid en het grondgebied des Rijks met al Mijn vermogen zal verdedigen en bewaren ; dat Ik de algemeene en bijzondere vrijheid en de regten van alle Mijne onderdanen zal beschermen, en tot instandhouding en bevordering van de algemeene en bijzondere welvaart alle middelen zal aanwenden, welke de wetten ter Mijner beschikking stellen zoo als een goed Koning schuldig is te doen. Zoo waarlijk helpe Mij God Almagtig!”
“Koning Willem III is ingehuldigd, Leve de Koning!” klonk het gelijktijdig uit duizenden monden in de kerk. Vervolgens werd er nog eens flink op een trompet geblazen, waarna de Koning feestelijk uit de kerk naar het paleis liep waar hij vervolgens nog vijf dagen verbleef om allerlei mensen te ontvangen.
Koningin Sophie blikte in een brief aan een vriendin later terug op de inhuldiging: “De inhuldiging in Amsterdam is uitstekend verlopen. Ik zag er goed uit en hij ook. Het is gebruikelijk, dat de Koning en Koningin niet tegelijk arriveren. Toen ik alleen binnenkwam met mijn twee jongens, werd ik uitbundig toegejuicht. Bij mijn vertrek kwamen er mensen van hun zitplaatsen naar mij toe, een oude man kuste de zoom van mijn japon en riep: “Oh u bent even mooi als goed!” Wat ik hier schrijf lijkt erg ijdel en dwaas, maar u weet hoe weinig demonstratief Nederlanders zijn, daarom betekent dit heel veel. Mijn Koning gedroeg zich voortreffelijk, sprak zijn rede duidelijk en waardig uit. Alles bij elkaar hebben wij een goede indruk gemaakt."
Willem III zou uiteindelijk bekend staan als Koning Gorilla. Hij kon vaak woest worden op de ministers. In zijn privéleven had hij affaires en ondertussen conflicten met zijn zoons. Hij kwam altijd driftig, egoïstisch en boos over maar schonk ons land uiteindelijk samen met zijn laatste – en veel jongere vrouw – Emma wél een troonopvolgster: Wilhelmina.
Foto's : © Nationaal Gevangenismuseum
dinsdag 12 maart 2013
Inhuldiging Koning Willem II
De 47-jarige Willem besteeg op 7 oktober 1840 officieel de troon als Koning Willem II. Op 28 november 1840 werd hij feestelijk ingehuldigd in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Over een loper liep hij vanuit het paleis met zijn vrouw Anna Paulowna over de Dam naar de kerk:
De Dam en de nabijgelegen straten stonden vol. Bij gebrek aan een televisie, wilde men toch graag een glimp opvangen van de nieuwe Koning in zijn uniform die hij bij de Tiendaagse Veldtocht gedragen had met daaroverheen de Koningsmantel. De mantel was enorm aangepast en leek eigenlijk niet meer op het exemplaar die zijn vader 25 jaar eerder droeg. Het opstaande boord was verwijderd, en de mantel was meer vierkant gesneden. Om de kraag van de mantel bevond zich nu een korte schoudermantel van hermelijn die alleen aan de bovenkant, bij de hals, was vastgezet. Van de mantel die zijn vader droeg leken alleen de leeuwen te zijn hergebruikt. Zijn vrouw, Koningin Anna Paulowna droeg ook een soort koningskostuum. Haar jurk was aan de onderkant afgezet met hermelijn. Onder de jurk droeg ze nóg een jurk van zilverlamé. Naar eigen zeggen vanwege de koude kerk. In die tijd was daar nog geen sprake van verwarming.
De ceremonie in de kerk duurde bijzonder lang. Alleen al het feit dat de Grondwet volledig werd voorgelezen (wat 1,5 uur duurde) Verder had de plechtigheid nog een godsdienstig karakter. Er werden psalmen gezongen, gepreekt en gebeden. Vanaf Willem III zou dit afgeschaft worden, en bij de inhuldiging geen predikant meer uitgenodigd worden. Het is immers een staatsrechtelijke gebeurtenis. Onder toeziend oog van vele mensen legde de Koning staand voor zijn troon onder het baldakijn de eed af, met voor hem op de credenstafel de kroon en andere regalia.
In het drukke Amsterdam bleef het die dag niet rustig. Zakkenrollers gebruikten de gelegenheid om hun slag te slaan en in sommige straten werden zelfs mensen doodgedrukt. Desondanks ging het feest – met vele genodigden – ’s avonds in het Paleis op de Dam gewoon door. De Koning liet zich wel op de hoogte houden van het drama en betuigde zijn medeleven met de nabestaanden.
Koning Willem II mocht nog geen negen jaar Koning zijn. Door verschillende gezondheidsproblemen overleed hij op 17 maart 1849..
Foto's: © RVD, Rijksmuseum en Stadsarchief Amsterdam
De Dam en de nabijgelegen straten stonden vol. Bij gebrek aan een televisie, wilde men toch graag een glimp opvangen van de nieuwe Koning in zijn uniform die hij bij de Tiendaagse Veldtocht gedragen had met daaroverheen de Koningsmantel. De mantel was enorm aangepast en leek eigenlijk niet meer op het exemplaar die zijn vader 25 jaar eerder droeg. Het opstaande boord was verwijderd, en de mantel was meer vierkant gesneden. Om de kraag van de mantel bevond zich nu een korte schoudermantel van hermelijn die alleen aan de bovenkant, bij de hals, was vastgezet. Van de mantel die zijn vader droeg leken alleen de leeuwen te zijn hergebruikt. Zijn vrouw, Koningin Anna Paulowna droeg ook een soort koningskostuum. Haar jurk was aan de onderkant afgezet met hermelijn. Onder de jurk droeg ze nóg een jurk van zilverlamé. Naar eigen zeggen vanwege de koude kerk. In die tijd was daar nog geen sprake van verwarming.
De ceremonie in de kerk duurde bijzonder lang. Alleen al het feit dat de Grondwet volledig werd voorgelezen (wat 1,5 uur duurde) Verder had de plechtigheid nog een godsdienstig karakter. Er werden psalmen gezongen, gepreekt en gebeden. Vanaf Willem III zou dit afgeschaft worden, en bij de inhuldiging geen predikant meer uitgenodigd worden. Het is immers een staatsrechtelijke gebeurtenis. Onder toeziend oog van vele mensen legde de Koning staand voor zijn troon onder het baldakijn de eed af, met voor hem op de credenstafel de kroon en andere regalia.
In het drukke Amsterdam bleef het die dag niet rustig. Zakkenrollers gebruikten de gelegenheid om hun slag te slaan en in sommige straten werden zelfs mensen doodgedrukt. Desondanks ging het feest – met vele genodigden – ’s avonds in het Paleis op de Dam gewoon door. De Koning liet zich wel op de hoogte houden van het drama en betuigde zijn medeleven met de nabestaanden.
Koning Willem II mocht nog geen negen jaar Koning zijn. Door verschillende gezondheidsproblemen overleed hij op 17 maart 1849..
Foto's: © RVD, Rijksmuseum en Stadsarchief Amsterdam
zaterdag 2 maart 2013
Inhuldiging Koning Willem I
In dit speciale thema zal - in aanloop naar de troonswisseling op 30 april - worden teruggeblikt op inhuldigingen van Koningen en Koninginnen uit het verleden.
Na jarenlange Franse overheersing (1795 – 1813) kwam de zoon van de laatste stadhouder naar Nederland. Op 30 november 1813 werd de 41-jarige Prins Willem Frederik van Oranje-Nassau feestelijk onthaald op het strand van Scheveningen. Willem Frederik kwam ons land echter niet als stadhouder regeren, maar als soeverein vorst – Koning Willem I. Het Koninkrijk der Nederlanden werd geboren..
Op 6 december 1813 aanvaardde Willem Frederik de soevereiniteit over de Verenigde Nederlanden. Deze opdracht van de soevereiniteit wenste Koning Willem I te zijner tijd “door eene solemneele inhuldiging te bekrachtigen en te bekroonen” zo liet hij weten. In samenwerking met de Koning grepen de opstellers van de Grondwet terug op oude vaderlandse tradities. Omdat er al heel vroeg sprake was van het woord ‘huldinge’ of ‘inhuldiging’ – ook ten tijde van de Republiek – kreeg het begrip inhuldiging een plaats in de Grondwet. De Grondwet van 1814 gaf Amsterdam de titel hoofdstad en schreef voor dat de inhuldiging daar moest plaatsvinden. Dat de ceremonie in de Nieuwe Kerk is, is geen grondwettelijk voorschrift maar voornamelijk om praktische redenen.
30 maart 1814 werd Willem I in de Nieuwe Kerk ingehuldigd. Op een speciaal podium zweerde de Koning trouw aan volk en vaderland. Voor hem lagen op de zogeheten credenstafel de kroon, scepter, het rijkszwaard en de rijksstandaard. De scepter symboliseert het gezag van de koning, de rijksappel verbeeldt het grondgebied en het rijkszwaard staat voor de macht van de koning. De Rijksstandaard is de banier met daarop het Nederlandse wapen. De Koning droeg een korte mantel met aan de voorkant een brede strook wit bont. Een mantel die vervolgens nóóit meer in beeld kwam. Anderhalf jaar later droeg hij tijdens de inhuldiging in Brussel – op 21 september 1815 - namelijk een veel grotere roodfluwelen mantel. Deze mantel had een opstaande kraag. Of deze mantel een vermaakt exemplaar was uit de eerste is niet bekend. Met de inhuldiging in Brussel werd Koning Willem I koning van een groot Nederlands rijk. België en Luxemburg hoorden er voortaan ook bij. Dat zou echter niet voor al te lange tijd zijn..
Foto's: © RVD
Op 6 december 1813 aanvaardde Willem Frederik de soevereiniteit over de Verenigde Nederlanden. Deze opdracht van de soevereiniteit wenste Koning Willem I te zijner tijd “door eene solemneele inhuldiging te bekrachtigen en te bekroonen” zo liet hij weten. In samenwerking met de Koning grepen de opstellers van de Grondwet terug op oude vaderlandse tradities. Omdat er al heel vroeg sprake was van het woord ‘huldinge’ of ‘inhuldiging’ – ook ten tijde van de Republiek – kreeg het begrip inhuldiging een plaats in de Grondwet. De Grondwet van 1814 gaf Amsterdam de titel hoofdstad en schreef voor dat de inhuldiging daar moest plaatsvinden. Dat de ceremonie in de Nieuwe Kerk is, is geen grondwettelijk voorschrift maar voornamelijk om praktische redenen.
30 maart 1814 werd Willem I in de Nieuwe Kerk ingehuldigd. Op een speciaal podium zweerde de Koning trouw aan volk en vaderland. Voor hem lagen op de zogeheten credenstafel de kroon, scepter, het rijkszwaard en de rijksstandaard. De scepter symboliseert het gezag van de koning, de rijksappel verbeeldt het grondgebied en het rijkszwaard staat voor de macht van de koning. De Rijksstandaard is de banier met daarop het Nederlandse wapen. De Koning droeg een korte mantel met aan de voorkant een brede strook wit bont. Een mantel die vervolgens nóóit meer in beeld kwam. Anderhalf jaar later droeg hij tijdens de inhuldiging in Brussel – op 21 september 1815 - namelijk een veel grotere roodfluwelen mantel. Deze mantel had een opstaande kraag. Of deze mantel een vermaakt exemplaar was uit de eerste is niet bekend. Met de inhuldiging in Brussel werd Koning Willem I koning van een groot Nederlands rijk. België en Luxemburg hoorden er voortaan ook bij. Dat zou echter niet voor al te lange tijd zijn..
Foto's: © RVD
Abonneren op:
Posts (Atom)